Hoofdcategorieėn
Home » Tokio Hotel » you as tom,, easy life? forget it! » V
you as tom,, easy life? forget it!
V
We zitten in de zetel naar tv te kijken. Mam is bezorgt. Ik wil haar alles vertellen maar dat is Bill zijn taak. Als hij het niet zegt, zal ze het nooit weten. Ik vind wel dat ze dat recht heeft maar, ik kan hem niet dwingen. Hij is groot genoeg om te weten wat het beste is. “willen jullie nog iets drinken?”¯ vraagt ze. “nee, ik ga slapen. Morgen vroeg op… om hoe laat kwam de bus ons oppikken?”¯ ik kijk vragend naar Bill maar hij zit in het programma gezogen. Hij giechelt om een flauw mopje en steekt dan zijn pasgelakte nagel in zijn mond. “Bill! Af!”¯ zeg ik bevelend. Ik tik op zijn vingers en kijk hem streng aan. “niet doen!”¯ hij haalt zijn schouders op en kijkt weer verder. “ik ga slapen. Tot morgen!”¯ zeg ik luid. Hij kijkt even om en lacht even. Dan kijkt hij weer verder. Pfff ik ben ook zo interessant…. “trusten mam.”¯ Zeg ik en ik ga naar boven. Ik poets mijn tanden en trek mijn kleren uit. In mijn boxer kruip ik in bed. Trek de lakens over me heen en sluit mijn ogen. Morgen weer toeren…. Ik hoop maar dat er een paar lekkere girlz zijn want ooooh ik heb nood aan ontspanning! Me eens goed laten gaan met een D-cup. Ik snap echt niet dat Bill daar niets aan vind! hij moest eens weten… langzaam val ik in slaap.
“opstaan slaapkop!”¯ schreeuwt een irritante stem naast mijn hoofd. “ik ben al lang klaar!”¯ geschrokken trek ik mijn ogen open. Ik zie Bill staan in zijn boxer… “klaar?”¯ mompel ik een beetje geïrriteerd. Ik draai me om en val terug in slaap. “hee! Negeer me niet! IK BEDOELDE DAT IK AL WAKKER BEN!”¯ schreeuwt hij. Soms hou ik ontzettend veel van die jongen maar op dit moment mag hij blij zijn dat ik nog half dood in mijn bed lig of ik zou hem…! Ik mompel dat ik kom. Als ik uit de badkamer kom ruik ik e heerlijke geur van… “WAFELS!”¯ roept Bill hyper. “ja ik wou mijn jongens nog eens verwennen voor jullie weer weggaan…”¯ zegt mam. “super, ik heb honger!”¯ zeg ik blij. Ik prik met mijn vork in een wafel en leg hem op mijn bord. Meteen begin ik er een veel te grote hoeveelheid stroop op te smeren. Ik weet dat mam normaal een opmerking zou maken maar… voor dat laatste uur dat ze ons ziet wil ze niet vervelend doen. Wat ken ik haar toch goed. En wat ben ik toch gemeen….
Een uur later nemen we afscheid. Tranen rollen over mams wangen. Ze huilt. Nog geen klein beetje. We weten niet wat zeggen dus zegt Bill maar “we bellen veel, dat beloven we!”¯ ze glimlacht tussen haar tranen door. “ik zal jullie missen. Ga nu maar”¯ ik haar ook. Maar dat zeg ik niet. Ik ben Tom. Ik weet niet wat missen is. Ik ben de stoere, bijna gevoelloze zoon. Laat Bill maar tonen dat hij haar zal missen. Ik zal hem wel opvangen. Ook al heb ik het zelf moeilijk. Iemand moet het doen…. We zitten in de bus en zwaaien naar mam. Als de bus de hoek omdraait zie ik Bill breken. Huilend gaat hij op bed zitten. Ik zet me naast hem en sla mijn arm om hem heen. Om de één of andere reden is het deze keer moeilijker dan anders om afscheid te nemen. Waarom? Geen idee. Het is gewoon zo. “rustig maar, we zien haar snel terug”¯ “maar het voelt zo… definitief…”¯ “zeg dat niet!”¯ “ik weet zeker dat je me begrijpt Tom. Waarom kan je het nu niet voor één keer toegeven?”¯ “omdat jij een sterke schouder nodig hebt. Ik doe het voor jou. Ik weet dat je het niet aan zou kunnen als je niemand zou hebben om op te steunen!”¯ “je hebt gelijk…”¯ “weet ik toch”¯ ik lach even naar hem. Hij maakt zich los en trekt me recht. “laten we dag zeggen tegen Georg en Gustav.”¯
Reacties:
Er zijn nog geen reacties op dit verhaal.